Moises at ang Dagat na Pula

Matagal nang naglalakbay ang bayan sa ilang. Nakikita nila ang haliging ulap sa araw at ang haliging apoy sa gabi. Alam nila na si Jehova ang gumagabay sa kanila. Pero pagod ang mga tao. May dala silang mga bata. May dala silang matatanda. May dala silang mga gamit. Mabagal ang lakad, pero patuloy silang sumusunod kay Moises dahil umaasa sila sa pangako ng Diyos.

Isang araw, nagbago ang direksiyon ng kanilang lakad. Hindi ito ang inaasahan ng ilan. Parang papunta sila sa lugar na walang daan. May mga taong nagtanong. May mga taong nag-alala. Pero si Moises ay nagpapatuloy. Sinusunod niya ang tagubilin ni Jehova. Sa bandang huli, nakarating ang bayan malapit sa dagat. Malaki ang tubig. Malawak ang dagat. Parang harang ito sa harap nila.

Nang dumating ang gabi, nagkampo ang bayan. Ang ilan ay naupo. Ang iba ay humiga. Ang iba ay nagbantay. Tahimik ang paligid. Pero hindi tahimik ang puso ng lahat. May mga tao na nag-uusap pa rin. Iniisip nila kung ano ang mangyayari kinabukasan. Dahil sa dagat, wala silang makitang daan sa unahan.

Habang lumalalim ang gabi, may narinig ang bayan mula sa likod. Sa una, mahina lang. Pero lumakas. Parang gumugulong ang lupa. Narinig nila ang yabag ng kabayo. Narinig nila ang tunog ng karwahe. May mga tao na tumayo. May mga tao na nagtakbuhan. May mga bata na nagising at umiyak.

Tumingin ang bayan sa likod. Doon nila nakita ang mga sundalo ni Paraon. Marami sila. Mabilis silang lumalapit. Natakot ang bayan. Ang ilan ay sumigaw. Ang ilan ay nagalit. Ang ilan ay nagsabi kay Moises na mali ang ginawa niya. Pakiramdam nila ay wala na silang pag-asa.

Tumayo si Moises sa harap ng bayan. Nagsalita siya nang malinaw. Sinabi niya na huwag silang matakot. Sinabi niya na makikita nila ang pagliligtas ni Jehova. Pagkatapos, humarap si Moises sa dagat at nanawagan siya kay Jehova.

Itinaas ni Moises ang tungkod niya sa ibabaw ng dagat. Humihip ang hangin at lumakas ito. Unti-unting umatras ang dagat. Unti-unting naghihiwalay ang tubig. Umakyat ang tubig sa magkabilang gilid na parang pader. Nagkaroon ng daan sa gitna, at tuyo ang lupa.

Sumenyas si Moises. Lumakad ang bayan. Lumakad ang mga bata, ang mga magulang, at ang mga matatanda. Mataas ang tubig sa kanan at kaliwa. Natatakot sila, pero patuloy silang lumalakad.

Sa wakas, nakatawid ang bayan. Huminga sila nang maluwag. Nagpasalamat sila kay Jehova dahil iniligtas niya sila.

The people have been traveling in the wilderness for a long time. They see the pillar of cloud by day and the pillar of fire by night. They know Jehovah is guiding them. But the people are tired. Children and older ones are with them. They carry many things. They walk slowly, but they keep following Moses because they trust God’s promise.

One day, their direction changes. Some people do not expect this. It feels like they are going to a place with no path. Some ask questions. Some worry. But Moses keeps going. He follows Jehovah’s instruction. Finally, the people reach the sea. The water is large and wide. It feels like a barrier in front of them.

When night comes, the people camp. Some sit. Some lie down. Some keep watch. The area is quiet, but many hearts are not quiet. People still talk. They think about what will happen tomorrow. Because of the sea, they do not see a way forward.

As the night grows deeper, the people hear something behind them. At first it is faint, but it grows louder. It feels like the ground is rolling. They hear horses. They hear chariots. Some people stand. Some run. Some children wake up and cry.

The people look back. They see Pharaoh’s soldiers. There are many. They come quickly. The people become afraid. Some shout. Some get angry. Some say Moses made a mistake. They feel there is no hope.

Moses stands in front of the people. He speaks clearly. He tells them not to be afraid. He says they will see Jehovah’s salvation. Then Moses faces the sea and calls to Jehovah.

Moses lifts his staff over the sea. The wind blows and grows strong. The sea slowly pulls back. The water separates. The water rises on both sides like a wall. A path appears in the middle, and the ground is dry.

Moses signals. The people walk. The children, the parents, and the older ones walk. The water is high on the right and on the left. They are afraid, but they keep walking.

At last, the people cross. They breathe with relief. They thank Jehovah because he saved them.